Social Resistance

Resistance starts by working on alternatives

Month: August, 2011

Putting children first

In this new column part of a serie on education, Nesibe Balta, author of school books argues that we should focus much more on the needs, dreams and the world of children within our education system.

“You’re in a classroom together with other teenagers. Your teacher is telling about the world that awaits you. One day you have to leave your school and one day you’ll have to make your own choices. It’s quite a lot when you’ve turned 16, but you’re well prepared and you know what real life is. Maybe you’re not that good in citing definitions and solving equations, but you’ve experienced real life several times and you know where you’re going. Sometimes it seems far away, but you’re sure that one day you’ll play your role in life, just like your classmates. You’ve traveled together down the path of education and now you start the last years of schooling together. Together you look forward to learning new things. Learning is a pleasure to you.”

How many teens can say this? How many teens long to learn and have great expectations for the future? How many teens want to go to school? And how many really know which road to travel? Indeed: just a few, too little to notice.

Many youngsters are tired of school and tired of learning at the age of 16. They want to relax, play and party. Listening to teachers who tell them dull stuff isn’t on their list of favorite things. They don’t want to learn any useless facts. At the age of 18 they feel like leaving prison: they are free, they don’t have to go to school anymore. And that’s worth celebrating. But then real life starts and they have to make choices. But where do they begin? What will they do? Where to go? Some of them choose a profession, others go to university. But only a few of them know what life will bring. Just a few know which road they want to travel and where that road will lead them.

This isn’t a recent problem, but in the last decades, the situation became worse. The pressure on kids and teens is very high: they have to learn a lot by heart. Because of the high requirements they choose to learn only some of the offered knowledge or to learn all of the knowledge superficially.  Many choose the second option and only learn the minimum required knowledge to pass the exams and other evaluations. But once the exams end, they forget whatever they learned. They don’t master it. And after the holidays they have to learn it again, but once the school doors are closed all the knowledge has no use to them so they leave it all when leaving school. School seems like a game. The ones who master the rules win it. The ones who can’t play the game by the rules try it, but they rarely succeed.

School should educate children and prepare them for their adult life. But yet we see that education is used to suppress the masses. It’s a perfect weapon to shape the society of tomorrow like you want it. Our education system tells a lot about our society. it tells us how we see the world and others.  It reflects the values that are important to us. By teaching children these values we make sure that they are passed to the generations to come.

In our education system we value social adaptation and individuality (unless it conflicts with social adaptation). Also knowledge is highly valued: we start with the numbers, reading, computers and world orientation in kindergarten.  Children don’t play spontaneously but are guided in their playing. Playing must be useful and educational. Children are shaped the way society desires it. They are small production units and they must be useful to society.  They don’t have to shape the world of tomorrow, but they have to build the world of tomorrow on the foundations of the world today. Creativity is valued, but when creativity leads to changes, it’s chained. Children are not seen as individuals, they are the way the society shapes them.

Yes, school should prepare them for their adult lives. But when we look at the education system we see that children aren’t well prepared. They are only prepared to work and be useful. Young adults have to learn the things that are important for our species by themselves, like social interactions (human relations), reproduction and even important daily activities like eating, drinking or housing. Those activities don’t directly contribute to work, so they are considered less important. That’s why young adults barely know how to prepare food en why they have to call their parents each time they are faced with practical problems in their daily life. And when they become parents, they have no idea how to parent. They try to imitate the parenting of their parents or other parents without even thinking and without following their instincts. Relationships are based on trial-and-error and the rate of divorces is very high. we haven’t learned how to maintain longterm relations. We have learned about differentials and integrals, but we haven’t learned how to communicate with our partner.

Children are indeed production units. We don’t act for the benefit of the child but look at achieving goals. The goals to achieve are based on averages. The individual development of a child (starting from the moment of conception) comes to an end. We consider it very normal that a baby learns to talk when he’s ready (physically and mentally) but when a 6 year old isn’t ready to write we force him, even so with a 14 year old who can’t manage equations. Everybody is measured by averages. Those who are slower or faster than the average are separated and measured by other averages (based on those who are slower or faster than the average).
Children at the age of 4 begin to discover the world around them. They ask why-questions to understand the world around them. But their interest in the world stops when education starts. Passion is only for your spare time. In school you have to learn to silence your inner curiosity and you have to  do your learning the way the society expects it.

But this isn’t the way it has to be. It’s possible to create an education system that puts the child in the center.  Since the early days of humanity, children learned by imitation and trial-and-error. They master everything they need through practice. But in the last centuries the learning process has been controlled by society. We have to teach children how they have to learn. Yes, their curiosity is silenced. But an education system that listens to children and takes the individual development, abilities and restrictions of the child into account, is a system where children can develop fully. They learn how to contribute to society instead of replicating whatever society taught them.

In such a system, the child should be treated like a individual. But this doesn’t mean that adults should act like the child expects, that there are no boundaries and rules. No, adults are there to guide the child on his path to maturity. They help the child to understand the society we live in. The child learns by himself because he wants to learn. Teachers are there to help the child overcome obstacles and to challenge him when needed. Only in such a system can the child develop fully and contribute to society.  He will know his own limitations, abilities and respect society and contribute wherever he can.

Nesibe Balta is columnist at Social Resistance and freelance writer

Over verzet en haar gebroken werkelijkheid

Weer een troosteloze krant vanochtend. Weinig blij nieuws. Hier en daar de obligate uitsmijter, maar dan heb je het gehad. Het stemt tot nadenken dat men de samenleving in de beeldvorming erover meer en meer ten gronde lijkt te willen (moeten?) dragen. Alle dagen kommer en kwel. De crisis heerst, London brandt en het euro-disney sprookje lijkt voorlopig niet echt lang en gelukkig te leven. Dichter bij huis word je verketterd wanneer je kritiek durft te hebben op koning De Wever. Akkoord, het is erg gesteld met de algemene werkelijkheid. En niemand schijnt haar nog te kunnen redden. Om het met de hedendaagse economische bewoording te zeggen: de wereld lijkt af te stevenen op een faillissement.

Het hoeft bijgevolg niet te verbazen dat we ons liever verbinden met die particuliere wereld waar we zelf het middelpunt van zijn en nog een beetje controle over menen te hebben. Een beetje navelstaarderij is vandaag de dag niemand vreemd (ook deze tekst niet). Al te graag toeven we op het eigen eiland, een veilige vluchtplaats die we kunnen afsluiten voor de woelige wereldzee. Op die manier is het mogelijk de ogen te sluiten voor de dagdagelijkse wereldlijke werkelijkheid.

En toch is er iets wat zich telkens verzet. Of het nu dat uitgemergeld kindergezichtje uit de hoorn van Afrika is of de woede van in bivakmutsen verhulde malcontenten in London, telkens is er wel iets of iemand die vraagt dan wel dwingt de ogen te openen. Emotie en woede zijn daarbij sterke geleiders. Ze kunnen ons in één klap, letterlijk of figuurlijk, aangeven dat het eigen uitgangspunt wel eens verkeerd of onvolledig kon zijn. Maar hetzelfde geldt voor een goed opgebouwd betoog (dat schijnt bovendien beschaafder in de wereld van vandaag). Het ene argument kan door het andere zo van tafel geveegd worden. Steeds lijkt er dus wel iets te zijn dat duidt op het feit dat er nog een andere werkelijkheid is dan simpelweg de onze. Belangrijk hier is echter dat dit niet zozeer de waarheid van het andere aangeeft, maar eerder duidt op de beperktheid van het eigene.

Het gaat met andere woorden niet over een echtere waarheid of een logischer vertoog, maar om het inherente tekort of de intrinsieke onvolledigheid van het eigen (lees: elk) begrip van de werkelijkheid. Mijn werkelijkheid overspant dus nooit de hele wereld. Meer zelfs, er is geen ene werkelijkheid die de hele wereld kan vatten. De werkelijkheid schiet telkens al in zichzelf tekort. Ze is nooit volledig werkelijk. Of nog: ze verzet zich tegen haar eigen totaliteit. Ziehier de eigenlijke betekenis van verzet.

Verzet is datgene wat van binnenuit aangeeft dat een werkelijkheid nooit de volledige realiteit kan vatten. Als schisma van de realiteit verwijst het naar datgene wat niet gevat kan worden; datgene wat telkens ontsnapt. Het is het inherente vreemde aan het eigene. Verzet werkt als openheid of breuk van binnenuit tegen elke vorm van begrenzing of sluiting.

De hedendaagse samenleving lijkt echter komaf te willen maken met zulke opening of breuk. Veeleer poogt ze zoveel mogelijk de eigen (meta-)fysieke grenzen te sluiten. Er lijkt hoe langer hoe minder plaats voor datgene wat afwijkt, datgene wat vreemd is. Bovendien gaat dit gepaard met een toenemende bekrachtiging van het normerende eigene. Datgene wat anders is, is niet slechts simpelweg vreemd, maar verdient ook steeds minder leefruimte. Het is ondergeschikt, naïef, marginaal, crimineel (denk aan de rellen in London), … of ronduit onjuist.

Met het hedendaagse discours is een mechanisme geïnstalleerd geraakt dat het vreemde fundamenteel afstoot dan wel handig incorporeert (Che Guevara lijkt tegenwoordig meer waarde te hebben in de vorm van T-shirts), maar telkens opnieuw vanuit een doorgedreven instrumentalisme: het vreemde heeft geen bestaansrecht op zich. Het heeft louter instrumentele waarde.

De samenleving vandaag is in die zin niets anders dan een gesofisticeerde vorm van totalitarisme. Het beschouwt haar eigen werkelijkheid als eenduidige juiste totaliteit. Daarbij vergeet of negeert het steeds haar eigen interne incongruentie, haar eigen impliciete verzet. Het komt er op aan aandacht te hebben voor die inherente breuken: het verzet een verzet geven. Enkel op die manier is het mogelijk te ontsnappen aan de huidige algehele hang naar ondiverse totaliteit.

Verzet geeft met andere woorden niet enkel aan dat het anders kan of dat we anders kunnen denken, maar dat het steeds al anders is. De werkelijkheid is immers altijd al anders dan simpelweg zichzelf. Het komt er op aan deze realiteit te leven: vivre la résistance!

 

Pieter Meurs is philosopher and columnist at Social Resistance

Ethische principes voor wie streeft naar sociale verbetering

Christophe Calis moraalwetenschapper geeft een aanzet tot gesprek over de ethische principes voor wie streeft naar sociale verbetering. Eerste ethisch principe is praktijken van het vertegenwoordigen van anderen. Het tweede ethisch principe is alle alternatieve praktijken moeten ruimte krijgen en gepromoot worden.

Verandering, verbetering van onze situatie, willen we allemaal. ‘Change we can believe in’. Echter, alle gekende recepten voor het maken van onze samenleving blijken uitgewerkt. De ontgoochelingen stapelen zich op. Ook Obama, voor velen de laatste strohalm van hoop, blijkt niet opgewassen tegen de krachten van ontwaarding van het leven, met het treurige schouwspel van de « schuldendeal » als laatste dieptepunt.

De ontreddering is groot. We lijken in een tijd te leven van cynisme, angst, wanhoop en depressie. Mensen die zich constructief wensen op te stellen verenigen zich, vaak via sociale netwerken. Ze gaan op zoek naar nieuwe ideeën en programma’s voor concrete acties. De chaos en onenigheid is echter groot. Veel kloven lijken onoverbrugbaar. De enen zoeken naar radicale oplossingen, de andere naar nieuwe vormen van activisme en eigen inbreng, we slaan elkaar om de oren met ideologische rhetoriek. Daarom dreigt de kracht van het momentum te verzinken in de chaos van de onderlinge onenigheid.

Hier wil ik twee ethische principes naar voor schuiven waarvan ik geloof dat ze ons allen kunnen verenigen. Ze kunnen als een basis dienen voor ons sociaal verzet, ongeacht onze individuele ambities, intellectuele achtergrond, ideologische basis of methodes.

De twee ethische principes klinken als volgt :
1ste ethisch principe : Praktijken van het vertegenwoordigen van anderen – ofwel in wie ze zijn of wat ze willen – zouden, zoveel mogelijk, vermeden moeten worden.
2de ethisch principe : Alle alternatieve praktijken zouden ruimte moeten krijgen en zelfs gepromoot worden.

Ik zal deze twee stellingen hier kort toelichten.

1ste ethisch principe : Praktijken van het vertegenwoordigen van anderen – ofwel in wie ze zijn of wat ze willen – zouden, zoveel mogelijk, vermeden moeten worden, of het principe van de non-representatie.

Spreken in naam van anderen is fundamenteel onwaardig, tenzij er grondige redenen toe zijn. Mensen zouden moeten spreken voor zichzelf, of daarin zoveel als mogelijk toe aangemoedigd worden. Indien hen de middelen daartoe ontbreken dienen die zoveel als mogelijk aangereikt te worden. Onderwijs speelt hier een fundamentele rol in. Iedereen kan spreken voor zichzelf en niemand hoeft ongevraagd te spreken in naam van een ander.

Deze kritische houding tegenover representatie heeft natuurlijk zijn repercussies voor de representatieve democratie zoals we die nu kennen. Hoewel de representatieve democratie bij haar ontstaan een goed idee was, kunnen we moeilijk vasthouden aan het geloof dat ze in onze hoogtechnologische 21ste eeuw het summum van ons kunnen benadert.

Dit betekent niet dat er een wet dient te komen tegen praktijken van het vertegenwoordigen van anderen. Het gaat hier om een gedragsprincipe, een voorschrift voor actie, geen aanbeveling tot strafmaatregelen. Zich consequent scharen achter deze richtlijn, op gelijk welk niveau, geeft ons, naar ik geloof, wel een garantie voor echte diepgaande sociale verandering in de richting van democratischer-worden.

2de ethisch principe : Alle alternatieve praktijken zouden, allen gelijkwaardig, ruimte moeten krijgen en zelfs gepromoot worden. We kunnen dit ook het principe van de differentie noemen.

Mensen zijn creatieve wezens. We merken overal nieuwe sociale experimenten, soms bewust en doelgericht, soms voor het plezier, vaak uit pure noodzaak. In dit opzicht kunnen grootsteden benaderd worden als interessante samenlevingslaboratoria. Alle praktijken die, zelfgekozen of niet, afstappen van het traditionele representatiemodel, verdienen onze aandacht en aanmoediging. Of het nu gaat om nieuwe vormen van collectivisme of singuliere levens, elke praktijk heeft het recht om voor zichzelf te spreken. Belicht het anders-zijn, de alternatieve levensweg, geef een stem aan wie echt uitgesloten wordt uit de samenleving. Belicht het creatieve en het expressieve.

Wie zich engageert in micropolitieke strijd zal op natuurlijke wijze samenspannen met wie uitgebuit wordt. Ik geloof dat voor wie op straat wil manifesteren, een sociaal geëngageerd boek wil schrijven of een blog onderhouden, een grassroots-beweging wil vervoegen of opstarten, burgerlijke ongehoorzaam wil zijn, of kiezen voor radicale actie, deze twee ethische principes kunnen dienen als gemeenschappelijke leidraad.
Indien mijn stelling klopt, dan zijn deze twee ethische principes waar we ons allen kunnen achter scharen een belangrijke stap naar vereniging van krachten.

Ik zou graag van u, lezers, reacties sprokkelen. Op basis van tegenargumenten kan ik deze twee ethische principes verder onderzoeken, dit wil zeggen, hun nut, geldigheid en weerbaarheid testen.

Christophe Calis is columnist bij Social Resistance en moraalwetenschapper

http://christophecalis.wordpress.com/


Over onderwijs

Nesibe Balta is schrijfster van schoolboeken. In deze serie artikels ze meent dat radicale hervormingen binnen het onderwijssysteem hard nodig zijn. Er is nood aan nieuwe alternatieve die een betere toekomst bieden voor de jongeren van vandaag.

Een aantal jaren geleden stond ik zenuwachtig voor een nieuwe klas. Het was een unieke kans voor iemand met mijn diploma: een vervanging in een technische richting (laatste graad). Mijn verwachtingen waren zeer hoog na het lezen van de geziene leerstof. Eindelijk een kans om mijn passie voor computers te delen met leergierige leerlingen.
Ik verwachtte vragen waar ik met moeite op kon antwoorden en wachtte gespannen op het rooster waar de leerlingen me op gingen leggen. Maar al snel zakten al mijn verwachtingen als een pudding ineen: de leerlingen beheersten nauwelijks de geziene leerstof en hun interesse was zeer gering. Een aantal lessen later ontdekte ik dat de meesten nauwelijks geïnteresseerd waren in techniek. Sommigen hadden uit gemakzucht voor deze richting gekozen, anderen omdat er geld mee te verdienen viel en nog anderen om de verwachtingen van hun ouders in te lossen. Het was een kleine minderheid die iets voelde voor techniek, maar ook zij waren nauwelijks enthousiast.

Hetzelfde overkwam me bij andere vakken en andere richtingen. De leerlingen keken meer naar hun horloge dan naar het bord en velen wensten stiekem dat ik onderweg naar het lokaal een been zou breken. Ik begon me af te vragen hoe dit kwam. Van collega’s hoorde ik gelijkaardige verhalen. Wat is er mis met het onderwijs? En waarom blijven we onze kinderen naar school sturen als we ons zo hebben verveeld op de schoolbanken? Zijn er alternatieven?

Wat is er mis met het onderwijs?

Vraag 1 is simpel te beantwoorden: alles en niets. De kwaliteit van het onderwijs in Vlaanderen is zeer goed: de leerlingen scoren zeer hoog op kennistests. Waar is dan het probleem? Dat is juist het probleem: de leerlingen weten veel, maar beheersen ze het ook? Als we kijken naar jongvolwassenen zien we dat de werkgever hen in veel gevallen moet opleiden: de kennis die ze op school hebben opgedaan is ontoereikend en vaak achterhaald. In andere landen is het nog erger gesteld, maar is dat een reden om trots te zijn op ons onderwijssysteem?

Veel jongeren zijn schoolmoe en het aantal schoolverlaters is relatief hoog. Kinderen ontwikkelen hun talenten niet en verbergen zich achter een masker van desinteresse. Dit heeft niet enkel gevolgen voor het kind, maar voor heel de maatschappij. Stel je voor dat we in een samenleving leven waarin elk kind zich ten volle kan ontplooiien, rekening houdend met zijn eigen unieke talenten, vaardigheden en beperkingen. Als het kind eenmaal volwassen is, kan hij een mooie bijdrage leveren aan de samenleving. Hij heeft dan zijn roeping gevonden in zijn beroep dat hij met plezier uitoefent. Er zou meer welvaart zijn, minder criminaliteit en vooral minder depressies. Misschien een utopie… maar is het het proberen niet waard?

Waarom sturen we onze kinderen naar school?

Vele generaties hebben liedjes geschreven over het nut van school. In sommige liedjes wordt er over nutteloze leerstof gesproken, in nog andere wordt de school (of de leerkrachten) streng toegesproken. Als wij ons zo verveelden op school en het nut niet inzagen van alles wat de leerkrachten ons vertelden, waarom sturen we dan onze kinderen naar school? Simpel: omdat we niet anders weten.

Weinig mensen weten hoe het schoolsysteem juist in elkaar steekt. Ze sturen hun kind vaak naar de dichtsbijzijnde school of kiezen een school op basis van andere praktische criteria. In Vlaanderen is er geen schoolplicht, maar leerplicht. Weinig mensen zijn zich hiervan bewust en nog minder weten hoe huisonderwijs juist werkt. Velen denken dat ze geen andere keus hebben en geven hun kinderen de gouden raad om gewoon hun best te doen. School is een noodzaak. Het kan niet anders. Of wel?

Zijn er alternatieven?

Er zijn veel alternatieven. In Vlaanderen hebben we het geluk dat we (t)huisonderwijs mogen geven. De enige voorwaarde is dat je je kind onderwijst. In andere landen zijn er veel richtlijnen en voorwaarden en kan je niet zomaar je kind thuis onderwijzen. Maar huisonderwijs is niet het enige alternatief. Er zijn steeds meer “alternatieve” onderwijsvormen (diverse methodescholen en methoden zoals Dalton, Montessori, Sudburry, Eigenwijs (Iederwijs) en Natuurkind. Ook het traditioneel onderwijs neigt steeds meer naar onderwijsmethodes waarbij het kind centraal staat. Toch zijn we er nog niet.

In een onderwijssysteem waarbij het kind alle kansen krijgt, moet niet enkel het kind centraal staan, maar ook de leerkracht. De leerkracht is de begeleider van het leerproces die inspeelt op de leerbehoeften van het kind. Helaas zien we in de praktijk dat leerkrachten sterk ondergewaardeerd worden. Hun beroep is een uitdaging waar hun opleiding hen nauwelijks op voorbereidt. Bovendien moet een leerkracht kinderen voorbereiden op een wereld waar hij zelf geen ervaring mee heeft. Veel leerkrachten komen immers rechtstreeks van de schoolbanken en hetgeen ze geleerd hebben is meestal zelfstudie.

Er moet veel veranderen in het onderwijs. Er moet respect komen voor het individu en voor de maatschappij waarin we leven. Kinderen moeten leren in de maatschappij van leerkrachten die hun vak met passie doorgeven en leerkrachten moeten niet gehinderd worden door allerlei bijkomstigheden. Enkel dan kunnen ze hun creativiteit ten volle benutten in het voordeel van hun klas.

Ja, er moet veel veranderen. Gelukkig zijn we op de goede weg. Er zijn veel stemmen van leerkrachten, ouders en leerlingen die vragen om een beter onderwijs. Geen onderwijs waar feitenkennis hoog aangeschreven staat, maar onderwijs dat je werkelijk voorbereidt op je leven als volwassene. Het komt eraan. Er zijn kleine veranderingen die rimpelingen veroorzaken in het onderwijslandschap en er zijn individuen die geloven dat het anders en beter kan.

Veranderingen in de maatschappij beginnen altijd klein. We mogen ook niet vergeten dat de kinderen van vandaag de samenleving van morgen zullen vormgeven. Zoals wij hen opvoeden, zal de wereld er morgen uitzien. Als we een betere wereld willen, zullen we moeten beginnen bij het onderwijs. Door kinderen te leren hoe ze een bijdrage kunnen leveren aan een mooiere samenleving, maken we de wereld al een stukje mooier. En dat is toch wat we allemaal willen? Een mooiere wereld, voor onszelf en de generaties na ons.

 

Nesibe Balta is columnist bij Social Resistance en freelance schrijfster

http://nbalta.blogspot.com/

About education

Nesibe Balta is freelance writer and author of school books. In this series of columns, written for Social Resistance, she claims that we need radical change in our education system. New alternatives should be supported in order to guarantee a better future for the children of today.

Several years ago, I stood nervous before a new class. It was a once in a lifetime opportunity for someone with my degree: an interim function in a technical direction (high school seniors). I would have a chance to share my passion for computers with them. After reading the curriculum already taught,  my expectations were very high. I expected many difficult questions from these genius minds.

But when I was standing before them my expectations fell apart: the students barely knew the curriculum and they weren’t motivated at all! After a few classes I learned that most of them weren’t interested in technology. Some chose this direction because it was known to be easy, others to make money and some because their parents wanted it. Just a minority liked technology, but like the others, they weren’t very interested.

The same thing happened with other courses in other directions. The students were more interested in their watches than what happened on the black board. Many students secretly hoped I wouldn’t make it to the classroom. Maybe I would break my leg on the stairs? I wondered where their lack of  interest came from. My colleagues told similar stories. What’s wrong with education? Why do we keep sending our kids to school? Are there any alternatives at all?

What’s wrong with our education system?

The first question is very easy to answer: everything and nothing. The quality of the education system in the Flanders is well known. Our pupils score very good on knowledge. But where’s the problem then? The problem is that they know a lot, but do they really master it? Many employers have to re-educate young adults. In most cases the knowledge of the young adults is shallow and outdated. It’s even worse in some other countries. But is that a reason to be proud of our education system?

Many youngsters are tired of school and the amount of drop-outs is relatively high. Children don’t develop their talents and hide themselves behind a mask of indifference. This has consequences for the child, but also for our society. Imagine a society where every child could develop all its talents fully! A society where a child is treated like an individual with its own talents, abilities and limitations. A child that grows up in such a society can contribute something beautiful to the community. He does his job with love and passion. There would be more wealth, less crime and less depressions. Maybe it’s a dream, but isn’t it worth trying?

Why do we send our children to school?

Many generations wrote songs about school. Some sang about the stuff they learned and others addressed negative emotions towards school and teachers. Why do we send our children to school if we were bored ourselves and considered school to be useless? Easy: because we think there are no other options.

Just a few people know how the education system works. The majority sends their kids to the nearest school or chooses a school for some other practical reasons. In Flanders, going to school isn’t mandatory, but the law requires children to learn.  Only a few people know this and even less know how homeschooling works. That’s why the majority thinks they have no other option but to send their kids to school. School is necessary and you just have to do your time. There is no other option? Or is there?

Are there any other options?

There are many other options. In Flanders we can home-school our children. You only have to prove that your children are being educated. In other countries, the rules are stricter and not every parent is allowed to home-school. But homeschooling isn’t the only alternative. There are a lot of “alternative” education systems like some method-schools (Freinet, Steiner and Dalton) and private schools based on other principals like Montessori, Sudburry, Eigenwijs / Iederwijs and Natuurkind in our region. The traditional schools also show interest in other methods and are beginning to experiment with methods that put the child in the center.

But that’s not enough: in a system where the child can fully develop, he’s not the only one in the center. The teachers also deserve our attention. Teachers are the ones who guide the learning process and who meet the learning needs of the child. This profession is a challenge for which their education hasn’t prepared them. They have to teach about a world they barely know themselves: most teachers start teaching straight after their own schooling. They have no working experience and have to learn a lot by themselves.  It’s a profession that is highly undervalued.

The education system has to change a lot. There should be more respect for the individual and the society we live in. Children should be taught within the society by teachers who want to pass their passion. Teachers should be able to use all of their creativity for the benefit of their classes. Therefore they shouldn’t be bothered with non-educational work.

Yes, we need to change a lot. But we are on the right track: there are a lot of voices of teachers, parents and students asking for a better education system. We don’t need a system build on teaching facts, but a system that truly prepares youngsters for their adult lives. It’s coming: there are small changes that ripple throughout the pond of education. And there are individuals who believe in a different and better education.

Changes always start out small. We mustn’t forget that the children of today build the society of tomorrow. The world will be shaped in the way we educate our children. If we want a better world, we should start with better education. We can change the world by teaching children how they can contribute. We can teach them how to make a better world. And isn’t that what we all want? A better world for ourselves and the generations to come.

Nesibe Balta is columnist at Social Resistance and freelance writer